لشکر ۲۵ کربلا

روایت تفحص از منطقه عملیاتی والفجر6

دیدیم که آن شهیدی که نشسته است، پدر است و آن شهیدی که درازکش است، پسر است. پدری سر پسر را به دامن گرفته است. «شهید سید ابراهیم اسماعیل‌زاده موسوی (پدر)» و «شهید سید حسین اسماعیل‌زاده (پسر)» است، اهل روستای باقر تنگه بابلسر...

سردار سیدمحمد باقرزاده نقل می کند: طی عملیات تفحص، در منطقه چیلات (عملیات والفجر6)، پیکر دو شهید پیدا شد، یکی از این شهدا نشسته بود و با لباس و تجهیزات کامل به دیوار تکیه داده بود. لباس زمستانی هم تنش بود. شهید دیگر لای پتو پیچیده شده بود. معلوم بود که این درازکش مجروح شده است. اما سَرِ شهید دوم بر روی دامن این شهید بود، یعنی شهید نشسته سَرِ آن شهید دوم را به دامن گرفته بود.

پلاک داشتند، پلاک‌ها را دیدیم که بصورت پشت سر هم است. 555 و 556. فهمیدیم که آنها با هم پلاک گرفته‌اند. معمولاً اینها که با هم خیلی رفیق بودند، با هم می‌رفتند پلاک می‌گرفتند. اسامی را مراجعه کردیم در کامپیوتر.

دیدیم که آن شهیدی که نشسته است، پدر است و آن شهیدی که درازکش است، پسر است. پدری سر پسر را به دامن گرفته است. «شهید سید ابراهیم اسماعیل‌زاده موسوی (پدر)» و «شهید سید حسین اسماعیل‌زاده (پسر)» است، اهل روستای باقر تنگه بابلسر.

* زندگی نامه شهیدان سید ابراهیم و سید حسین اسماعیل‌زاده

در روز 25 آبان ماه سال 1304 هجری شمسی بود که به سید عبدالحسین اسماعیل‌زاده خبر رسید فرزندی که همسرش سیده ربابه به دنیا آورده، پسر است و او نیز به احترام نبی مخلص الهی نام او را سید ابراهیم نهاد.

کمتر کسی تصور این را می‌کرد که پشت چهره معصوم سید ابراهیم عالمی از رنج و مشقت البته همراه با فداکاری و ایثار نهفته است.

آغاز مشکلات سید ابراهیم زمانی بود که مادرش را از دست داد و بعد نیز پدر خویش را از دست داد و همه‌ی اینها قبل از هفت سالگی روی داد، بعد از، از دست دادن پدر و مادر، دارالایتام میزبان سید ابراهیم شد.

بعد از یک سال و اندی سید ابراهیم شروع به کار در منازل دامداران و زمین‌داران به طور سالیانه به اصطلاح "قراری" نمود.

این وضعیت تا 28 سالگی ادامه داشت، تا اینکه به روستای پوستکلای بندپی بابل برگشته و با دختر همسایه خویش سیده رقیه مصطفی نژاد ازدواج می‌نماید.

این زوج با کار کردن بر سر زمین و در خانه زمین‌داران آن زمان زندگی مشترک خود را آغاز می‌کنند و این در حالی است که در فقر و نداری لحظه ای از پافشاری بر اعتقادات دست نکشیدند، حتی گفته می‌شود در همان لحظه تا نماز ظهر و عصر را نمی‌خواندند، هرگز ناهار نمی‌خوردند.

اما آنچه که زندگی پر از سختی آن‌ها را شیرین می کرد، توکل و توسل به خدا و اهل بیت بود، که این مطلب را می‌توان از نام فرزند اول آنها فهمید (سید حسین) ، بله سید حسین نامی بود که به خاطر عشق وافر به اهل بیت  بر فرزند اولشان نهادند.

بعدها صاحب سه دختر و سه پسر دیگر شدند. در مورد نحوه تربیت فرزندان شان چه می‌توان گفت: که آنچه عیان است چه حاجت به بیان است.

دخترانی اهل ولایت، با حجاب فاطمی و پسرانی با غیرت اهل رزم و شهادت و شجاعت بودند.

پس از مدتی سید ابراهیم به عنوان باغبان جذب کادر غیر نظامی ارتش در محل فعلی پایگاه نیروی هوایی بابلسر شد.

کم‌کم وضع درآمد او بهتر شد و توانست با همکاری اهالی محل و دوستی مهربان به نام خیراله اسکندری، خانه کاه‌گِلی برای خود بسازد و تا زمان شهادت در همان خانه زندگی می‌کرد.

با اوج گیری نهضت امام در سال1357 سید ابراهیم در تظاهرات‌ها شرکت می نمود و این در حالی بود که خود به عنوان پرسنل ارتش محسوب می‌شد و از این جهت ترسی به خود راه نمی‌داد؛ چرا که او از سلاله پاکان و زاهدان شب و شیران روز بود و شیر را با ترس رابطه نیست.

او به همراه فرزندانش در فعالیت‌های بعد از انقلاب علیه منافقین حضور داشت و پس از شروع جنگ تا زمان شهادت سه بار از طریق ارتش و بار چهارم به همراه اعزام طرح لبیک یا خمینی به جهبه ها اعزام گردید.

در اعزام آخر، دو پسر خود (سیدرضا و سید حسین) را به همراه خود داشت و سید باقر نیز در خدمت سربازی در جنوب مشغول دفاع بود و در این در حالی بود که سن او 58  سال بود.

 اما سید حسین پس از گذران دوران پُر مَشَقَّت کودکی و نوجوانی زیر سایه‌ی پُر مهر پدر و مادر و تحت تربیت مؤثر آنها در 16 سالگی با دختر دایی خویش "سلاله سادات" ازدواج کرد و پس از تولد اولین فرزندش "سید یحیی" در 17 سالگی برای خدمت سربازی به زاهدان رهسپار شد.

پس از یکسال و اندی با فرمان امام خمینی(ره) بر فرار سربازان از پادگان‌ها، پس از پاره نمودن عکس‌های شاه ملعون از پادگان خود فرار کرده و به محل می‌آید و پس از پیروزی انقلاب در مبارزات علیه منافقین و مفسدین در شهر شرکت می نماید و به ادامه تحصیل می پردازد.

حتی شب ها برای مطالعه جهت استفاده از نور چراغی که بر تیربرقی نصب شده بود و از محل نیز فاصله داشت به آن مکان می رفت و به مطالعه می‌پرداخت، تا اینکه پس از اتمام دروس متوسطه به عنوان معلم در روستای نفتچال مشغول می شود.

علاقه وی به شاگردان جهت تعلیم دروس و آشنا کردن آنها با اسلام و انقلاب مثال زدنی بود، حتی هر جمعه سه نفر از شاگردانش را سوار بر موتور می‌کرد و به منزل می‌آورد و به آنها ناهار می‌داد. بعد آنها را به نماز جمعه می‌برد و می‌گفت باید با بچه‌ها رفیق شد تا حرف گوش کنند.

از طرف دیگر او نیز همانند پدر زندگی را با فقر و نداری ولی با عزّت نفس آغاز کرد و تا سال ها در خانه‌ای محقَّر و کوچک که در حیاط پدری ساخته بود زندگی می‌کرد تا اینکه توانست خانه کوچک در محل دیگر برای خود بسازد.

عشق و علاقه اش به پدر و مادر بسیار زیاد بود و همیشه دوست داشت در کنار پدر و مادر باشد و به آنها خدمت کند.

بعد از شروع جنگ تحمیلی دو بار به جهبه‌ها اعزام شد.

علاقه‌اش به شهادت آنقدر زیاد بود که می‌گفت:

- «من اگر شهید نشدم و مردم مرا در دریا بیندازید.»

حتی برای بار سوم با اعزامش مخالفت شد؛ چون گفتند: تو معلمی و تازه از جهبه‌ها آمدی ولی او کسی نبود که این موانع سد راه شهادتش گردد و به هر طریقی موافقت مسوولین مربوطه را جلب کرد و بعد به منزل آمده و دور 4 فرزندانش مانند پروانه می‌گشت، گویا می‌دانست آخرین باری است که در سن 26 سالگی فرزندانش را سیر می بیند.

همیشه به همسرش می‌گفت:

- «من لیاقت شهادت را ندارم ولی اگر شهید شدم امام خمینی(ره) دل تو را آرام  می کند، که در شب شهادتش همسرش خواب می‌بیند که جسد شهید را بر سر زانو دارد و امام نیز در کنار او نشسته است.»

همسرش گفت:

- «سید حسین! تو راست گفتی که امام دل مرا آرام می‌کند.»

سر انجام این پدر و پسر همانند مولای شان ابا‌عبدالله در عملیات والفجر 6 در قلّه‌های سر به فلک کشیده چیلات، ابتدا پسر در آغوش پدر شهید شده و سپس پدر نیز همان جا در حالی که سر فرزندش را بر آغوش گرفته بود، در اثر اصابت گلوله‌ای به فیض عظیم شهادت نائل آمد.

شهیدان اسماعیل زاده 25 سال مفقود الجسد بودند تا اینکه گروهی از اعضای تفحص پیکرهای مطهر این دو شهید بزرگوار را در تاریخ خردادماه 88 در منطقه چیلات کشف کرده و به آغوش خانواده‌شان باز می‌گردانند.

انتهای مطلب/.