لشکر ۲۵ کربلا

در آخرین وداع، کنار نخلستان های اروندکنار قبل از عملیات والفجر۸ بر حاج اکبر خنکدار و برادرش سردار شهید علی اصغر خنکدار (فرمانده گردان امام محمد باقر لشکر۲۵کربلا) چه گذشت؟!

از راست: سردار شهید علی اصغر خنکدار و سردار شهید علیرضا بلباسی

ساعت سه بعدازظهر بود که متوجه شدیم دیگه قراره امشب عملیات (والفجر8) شروع بشه. بچه های غواص لشکرخط شکن25کربلا، در منطقه اروندکنار تو نقاط مختلف مستقر بودن و همه با آمادگی کامل از ساعت ها قبل لحظه شماری می کردن که دستور حاج مرتضی قربانی رو بشنون و خط رو بشکونن. مقر گردان ما (گردان حمزه) با گردان امام محمدباقر که داداش اصغرم اونجا بود حدوداً دو کیلومتر فاصله داشت. ثانیه ها سخت می گذشت تا بچه ها به آرزوشون که فتح فاو بود، برسن. دیگه هوا گرگ و میش شده بود. به دامادم مجید خانقلی گفتم: بریم یه سر به اصغرآقا بزنیم و برگردیم. با پای پیاده در دل نخلستان های اروندکنار، دلم که تب و تاب دیدن داداش اصغر رو داشت، رسیدیم به مقر گردان امام محمدباقر.

 عسکری اباذری رو دیدم که جلوی سنگر فرماندهی گردان نشسته بعد از سلام و احوالپرسی گفتم: اصغرآقا رو ندیدی؟ گفت: اصغرآقا تو سنگر با شهید بلباسی دارن برای عملیات امشب که گردان ما و گردان یارسول خط شکن هستن، فرمانده گروهان ها رو توجیه میکنن. یه لحظه بایستین تا من به اصغر آقا بگم که شما اومدین...عسکری بعد از چند لحظه از سنگر اومد بیرون. گفت: اصغرآقا میگه، بیاین تو. رفتیم تو سنگر. ده دقیقه ای تو سنگر نشسته بودیم که جلسه تموم شد. با اصغرآقا احوالپرسی کردیم. اصغرآقا گفت: چه خبر؟ چیکار میکنید؟ از این طرفا؟ ما هم گفتیم: شب عملیاته، سرتون شلوغه شاید دیگه وقت نشه ببینیمتون برای همین از این فرصت استفاده کردیم و اومدیم شما رو زیارت کنیم. ما انقدر برای اصغرآقا احترام قائل بودیم که به خودمون اجازه نمی دادیم که از پنج دقیقه بیشتر پیش اصغر آقا باشیم یا با اون حرف بزنیم. یه خداحافظی سرد و یه روبوسی بی احساس کردیم و راه افتادیم.

نفر اول از راست: حاج اکبر خنکدار

چند قدمی دور نشده بودیم، یه نگاهی به پشت سرم کردم تا دوباره با دلی سیر داداش اصغرم رو ببینم. متوجه شدم، هرچند قدمی که ما دور می شیم اصغرآقا هم چند قدم به سمت ما میاد و گریه می کنه. برگشتم به راهم ادامه دادم ، دلم طاقت نیاورد دوباره برگشتم تا داداشم رو ببینم؛ دیدم گریه هاش بیشتر شد. رفتم سمتش، بغلش کردم، اونم منو بغل کرد. آغوش در آغوش هم گریه می کردیم. هِی سرم رو دست می کشید و نوازشم می کرد. فکرش رو هم نمیکردم اینجوری با هم خداحافظی کنیم یا آخرین دیدارمون باشه. داداش گفت: اکبر! این آخرین دیدارمونه دیگه هم دیگه رو نمی بینیم؛ دیگه داداش اصغرت رو نمی بینی؛ مواظب پدر و مادر خوبمان باش، مواظب بچه هام، حمید و معصومه باش؛ من دیگه بر نمی گردم. امشب، شب آخر منه. امام رو فراموش نکن، به این دنیا دل نبند. من طاقت دوری تو رو ندارم؛ خداکنه من شهید بشم و شهادت تو رو نبینم. دیگه صدای گریه هامون بلند شده بود در همین حین مجید هم دوان دوان اومد پیش ما و بغلمون کرد، سه تایی ضجه می زدیم و گریه می کردیم. کل بچه های گردان امام محمدباقر متوجه شده بودن. اونا هم از گریه های ما گریه شون گرفته بود و بالاخره به زور جدامون کردند.

با شروع عملیات در حالی که اصغرآقا ایستاده روی قایق در حال تیراندازی به سمت دشمن بود؛ همرزمانش که در قایق بودن میگفتن: دیدیم اصغر آقا میگه، بچه ها به خدا سوگند من کربلا را می بینم... آقا اباعبدالله را می بینم... بچه ها بلند شید کربلا را ببینید...

در همین لحظه تیری اومد و درست خورد وسط پیشانیش و داغ دیدن داداش اصغر و درآغوش او بودن رو تا قیامت به دلم گذاشت.

شادی روح همه شهدا فاتحه ای با صلوات...

این داستان نیست، مظلومیت سربازان روح اله است، پس ادامه دارد تا ظهور...

سری کامل مطالب در مورد سردار شهید علی اصغر خنکدار به زودی در همین وبلاگ منتشر خواهد شد.

به کوشش: پیروزپیمان

با تشکر فراوان از کنگره بزرگداشت ده هزار شهید استان مازندران

تشکر ویژه از جناب آقای مفید اسمعیلی سراجی

بازتاب:

پایگاه خبری رزمندگان شمال

عمارنامه

پارساپرس،خبری تحلیلی

پایگاه اطلاع رسانی فرهنگ ایثار و شهادت (نوید شاهد)

بسیاری از وبلاگ ها